Twitter helpt mij om bij te houden wat ik niet weet. Het vertelt mij wanneer ik in actie moet komen, hoe laat ik ergens moet zijn, hoe het met enkele studenten in Iran gaat en ook wat de PvdA gaat doen. Met de studenten ging het gisteren goed. Het enige wat ze mij konden bieden op de vroege ochtend waren twee berichten met een link naar een nieuwssite. Ik hoefde gisteren nergens te zijn. Niemand riep me op te demonstreren of naar een bijeenkomst te gaan.

Maar Twitter vertelde mij dat er storm op komst was. Het begon met berichten als: 60 procent belasting. Anderhalf keer modaal. Hypotheekrente aftrek en winstbelasting. Het kwam al snel tot: geen nieuwe schaal invoeren. Structurele oplossingen zoeken. Wie belasten we nu eigenlijk?

Om eerlijk te zijn; ik heb geen idee wie we belasten en wie niet. Ik heb geen verstand van financiën en kan met moeite begrijpen hoe het Nederlandse belastingstelsel werkt. Ik kan het al helemaal niet vergelijken met stelsels in andere landen. De enige keren dat ik over belasting nadenken zijn als ik de kassabon in de supermarkt krijg en als ik een toeslag krijg voor mijn zorgverzekering. Een keer per jaar moet ik aangifte doen, maar die láát ik liever doen.

Niks aan de hand dus op die vroege ochtend. Maar in de middag werden de uitersten al duidelijk. Mijn moeder zou roepen dat de belasting nog wel hoger moet. Mijn schoonmoeder zou zich ergeren aan het vele geld dat ze nu zou kwijtraken. Mijn vriend zei dat deze maatregel het klimaat voor ondernemers slechter maakt.

En zoals Twitter mij helpt om bij te houden wat ik niet weet, helpen mijn vrienden en familie mij te herinneren wat ik wel weet. Ik weet dat ik schatplichtig ben aan het solidariteitsbeginsel. Sterke schouders dragen zware lasten. Zonder dit beginsel zou mijn leven minder rijk zijn geweest. En zoals ik weet dat het als je vermogend bent moeilijk is te verkroppen om nog meer te betalen. Maar een ding weet ik zeker: Rijkdom is nooit een probleem voor mensen. Armoede wel.

Vandaag was alles anders. Ik zag haar in de gangen van Utrecht Centraal. Ze keek, glimlachte, straalde, maar verdween in de mensenmenigte van instappers en uitstappers. Ik wreef het vet van mijn gezicht en zocht haar tussen forenzen en hoofddoekjes. Zij vond mij terug op spoor vijftien. Mijn trein reed voor en zij glipte langs zakenmannen en punkers. Ik voelde haar warme adem in mijn nek, zo dicht was ze mij genaderd. En toen ik naar boven ging in de dubbeldekker zag ik vanuit mijn ooghoeken hoe ze mij achtervolgde. Ze ging schuin tegenover me zitten en knipoogde naar me toen de andere reizigers alweer bijna in slaap vielen. Niemand zag het, alleen zij en ik.

Nu wist ik het zeker. Het was mijn nieuwe kapsel. Mijn vier weken vakantie in de Verenigde Staten. Mijn lichaam, want ik was een week geleden begonnen te sporten. Ik bereidde mij voor op het hoogtepunt van erotiek. De flirt van het jaar. Zij zou naast me komen zitten. Wij zouden alleen zijn in de trein. Het was zover. Ze lachte, stond op, liep op me af en vroeg: Ken ik jou niet van de Jonge Socialisten? Jij bent toch Matt?

En toen wist ik het. Vanaf nu sta ik op een lijn met Nicolas Sarkozy. Met  Gerhard Schröder. Ik ben de nieuwe Bill Clinton. En ondanks dat ze lelijke tanden had, niet veel meer kón dan lachen en ik na een gesprek van een minuut hoopte dat mormel nooit meer tegen te komen, een ding was me duidelijk: JS maakt sexy!